Hervorming Código Florestal

Het wordt een spannende week voor het milieubehoud in Brazilië. Deze week zal in de Senaat het wetsvoorstel worden behandeld dat voorziet in een verregaande flexibilisering van het behoud van het Braziliaanse regenwoud.

Op 24 mei vorig jaar werd wetsvoorstel - 6.424 (door de tegenstanders reeds "Floresta Zero" genoemd), opgesteld door de agrarische lobby in het Braziliaanse Congres en begeleid door de communist Aldo Rabelo (PCdoB), met enige amendementen met 410 stemmen voor en 63 tegen aangenomen door het federale Huis van Afgevaardigden. Dit tot groot ongenoegen van de regeringscoalitie van presidente Dilma Rousseff en de (internationale) milieubeweging. Het wetsvoorstel voorziet in de mogelijkheid om de grenzen van de wet zodanig op te rekken dat voor het behoud van grote, kwetsbare bosgebieden gevreesd moet worden. Zeer pijnlijk was tevens dat een amendement dat voorziet in de decentralisatie van het milieubeheer naar de deelstaten, terwijl de regie nu in relatief ongebonden federale handen ligt. (Een fenomeen dat wij in Nederland inmiddels ook kennen als kenmerk van het milieubeleid van staatssecretaris Bleker).

Het voorstel ligt nu bij de Senaat. Tijdens de behandeling zal vooral amendement 164 veel stof doen opwaaien. Deze voorziet in een amnestie voor alle illegale houtkap van voor 2008, wat er in de praktijk op zal neerkomen dat zo'n 80% van de onwettige ontbossing in het verleden alsnog een legitimatie zal verkrijgen. De sleutelrol in het debat is weggelegd voor de PMDB, grootste coalitiepartner van presidente Dilma (formeel tegen aanpassing van de bestaande wet uit 1965), maar tevens is een van haar leden de begeleider (relator) van het wetsvoorstel. Braziliaanse commentatoren vrezen dat de peemdebista's het op een enorme powerplay zullen laten aankomen en concessies binnen de coalitie in de wacht willen slepen. Het kabinet zet in op uitstel van het debat, teneinde met andere partijen de nodige deals te kunnen sluiten. Een spannende tijd

Unidos da Tijuca 2012 - O dia em que toda a realeza desembarcou na Aveni...

De winnaar van het Carnaval in Rio de Janeiro dit jaar.

Serra's laatste strohalm

De burgemeesterverkiezingen staan voor de deur. Als politieke partij wil je je progressief en democratisch profileren door voorverkiezingen uit te schrijven. Er melden zich vier kandidaten, maar plotseling, een aantal weken voor de interne verkiezingen, komt daar een grijze partij-ikoon uit de coulissen stappen met de mededeling toch ook (nog weer eens een keer) mee te willen gaan doen aan de verkiezingen. De man is bij de kiezers weinig populair, maar weet zich gesteund door de partijtop en door zijn eigen partijleden in de gemeenteraad. Ziedaar de politieke slangenkuil van de PSDB in de belangrijkste Braziliaanse stad en deelstaat, São Paulo.
De macht van José Serra binnen de PSDB is klaarblijkelijk nog steeds van een dergelijke omvang dat dit soort dingen kunnen gebeuren, terwijl de partij met name in de deelstaat São Paulo een verjonging broodnodig heeft. Zou het Serra dan toch gaan om zijn eeuwige droom president van Brazilië te kunnen worden. Zonder burgemeesterschap van São Paulo maakt hij in 2014 geen enkele kans, temeer omdat hij in de coming man binnen de partij (de populaire senator Aécio Neves uit Minas Gerais) een geduchte concurrent voor de nationale ticket kent. Serra is op leeftijd en heeft daarom veel te verliezen als hij op dit moment uit de directe politieke arena zou stappen.
Spijtig voor een jong politiek talent als Bruno Covas, maar hij zal naar alle waarschijnlijkheid nog even op de reservebank moeten plaatsnemen.

Toquinho & Gilberto Gil - Tarde em Itapoã

Ach ja, Cazuza. Een vriend van mij kwam begin jaren '90 op mijn verjaardag en gaf me een cassette met zijn muziek. Niet dat ik er bijster van onder de indruk was maar het aura bleef toch hangen. Uiteindelijk heeft mijn eerste dochter haar naam aan hem te danken. Op een van zijn nummers, via internet niet te achterhalen, zingt hij "nada, nada, nada, nada, eu sou nada sem Você". Toen was de link tussen Nop en Nada snel gelegd. Obrigadão Cazuza!

Cazuza - Vida Louca Vida

Gedwongen huisuitzettingen in Rio de Janeiro

In 2016 is het de eer aan de stad Rio de Janeiro om als gastheer voor de Olympische Spelen op te mogen treden. Een historische kans voor een stad om zich naar de buitenwereld toe in alle glorie te kunnen presenteren. De 'cidade maravilhosa' zal voor een aantal weken het middelpunt van de wereld zijn en diegene die daar nog geen weet van hadden laten zien dat het daadwerkelijk een van de mooiste plekken op aarde is. De Olympische Spelen zijn de beste p.r.-gelegenheid die men zich maar kan wensen.

Het spreekt vanzelf dat bij de voorbereidingen voor een dergelijk mega-evenement de schop in de grond moet. Er zullen nieuwe sportgelegenheden gebouwd moeten worden, voor een vlotte doorstroom van het bezoekende publiek moet de infrastructuur worden aangepakt en er dient een Olympisch dorp te worden opgericht om duizenden sportmensen onder te kunnen brengen.

Maar net als in de aanloop naar de Olympische Spelen van 2008 in de Chinese hoofdstad Beijing maken de Verenigde Naties en mensenrechtenorganisaties binnen en buiten Brazilië zich ook nu weer grote zorgen dat dergelijke grootschalige bouwplannen ten koste zullen gaan van duizenden mensen die soms al decennialang in de stad wonen en werken.

Nadat in april 2011 de speciale rapporteur van de Verenigde Naties na een werkbezoek aan de stad de Braziliaanse autoriteiten had opgeroepen "de geplande uitzettingen te stoppen totdat dialoog en onderhandelingen zijn gegarandeerd" kwam Amnesty International in de loop van dit jaar tot de constatering dat reeds honderden families in de arme en kwetsbare wijken van Rio de Janeiro hun huis kwijt zijn of het risico lopen het te verliezen vanwege de voorgenomen infrastructurele projecten. Amnesty International erkent dat een goede infrastructuur van belang is om succes en veiligheid van deze evenementen te garanderen, maar stelt tegelijkertijd dat de uitvoering dient te gebeuren na consultatie en in samenwerking met de benadeelde gemeenschappen, zodat hun rechten gedurende het gehele bouwproces worden beschermd.

Maar voor enkele gemeenschappen kwamen deze oproepen reeds te laat. De aanleg van een drietal busbanen, de werkzaamheden rond het Maracanã-stadion en de modernisering van het havengebied hebben reeds tot serieuze schendingen geleid. Zo arriveerden in oktober van dit jaar de autoriteiten zonder enige aankondiging in de Restinga-gemeenschap en begon men met bulldozers huizen en kleine winkels met de grond gelijk te maken. "Om tien uur 's ochtends kwamen de machines, politiemensen, oproereenheden met zwaar wapentuig en begon men de huizen te ontruimen. Als iemand weigerde weg te gaan kwam de bulldozer, die een begin maakte om de voordeur te vernielen. De politieagenten kwamen je huis binnen, haalden je met geweld weg en sloopten het vervolgens.", aldus Edilson, een inwoner van Restinga. De verdreven bewoners van Restinga hebben van de autoriteiten geen adequate compensatie gekregen noch fatsoenljke alternatieve huisvesting, waarmee de Braziliaanse overheid internationale mensenrechtennormen heeft overtreden. Veel gezinnen in deze gemeenschap, die reeds meer dan 20 jaar op die plek gevestigd is, raakten na deze actie hun huis en baan kwijt, terwijl kinderen maandenlang niet naar school gingen omdat er op korte termijn geen nieuwe gevonden kon worden of omdat de bustickets naar de dichtstbijzijnde school veel te duur bleken te zijn. Veel van deze gezinnen verblijven nu in gevaarlijke en precaire hervestigingplekken, vaak zo'n 75 kilometer van de oorspronkelijke woonplek verwijderd.

Zoals de wijk Restinga staan nog 130 andere gemeenschappen op de nominatie om tussen nu en 2016 met de grond gelijk gemaakt te worden, waaronder de wijken Autódromo en Arroio Pavuna.

Zowel het Internationaal Olympisch Comité als de Braziliaanse autoriteiten dienen daarom volgens mensenrechtenorganisaties hun verantwoordelijkheid te nemen en er alles aan doen om gedwongen en gewelddadige huisuitzettingen tegen te gaan, bewoners bij de voorbereidingen te betrekken en ervoor te zorgen dat personen die wel verplaatst moeten worden alternatieve huisvesting krijgen waarbij de huidige levensstandaard behouden kan blijven.