zondag 31 maart 2013
Brand in Saara
Vorig jaar juli slenterde ik door een van mijn favoriete wijken in downtown Rio de Janeiro op zoek naar leuke hebbedingetjes voor mijn dochters in Nederland. Saara is zo'n historische volksbuurt waar je meteen verliefd op wordt. In totaal zo'n tiental straatjes waar zo'n 1.200 winkeliers hun (vooral plastic) gebruiksartikelen, kleding en/of electronica aan de man proberen te brengen. Een heuse kashba, Brazil-style. Het straatleven is een bont schouwspel waar de gewone carioca zijn of haar praktische inkopen doet.
"Saara" is het Portugese woord voor Sahara en de herkomst van veel van de winkeliers is dan ook onmiskenbaar oriëntaals, wat in Latijns-Amerika vooral mensen met Syrisch-Libanese wortels betekend. De winkeliers staan er op voor dat in dit gedeelte van de wereld moslims en joden al decennialang vreedzaam zij aan zij leven en geld verdienen. De buurt kwam als handelscentrum in het begin van de twintigste eeuw tot stand nadat veel handelaren van islamitische, joodse en christelijk-maronitische afkomst zich er vestigden. De Rua da Alfandêga kreeg in de volksmond dan ook snel de bijnaam Rua dos Turcos. Saara is ook de afkorting van Sociedade dos Amigos das Adjacências da Rua da Alfandêga. Deze vereniging stamt uit de jaren '60 toen het stadsbestuur van Rio de Janeiro het plan had opgevat om de wijk te ruimen om zo plaats te maken voor moderne hoogbouw.
Terwijl ik door een van de straatjes liep schoot die angstige gedachte door me heen. Stel dat hier, in die wirwar van winkeltjes brand uitbreekt, wat dan? Een drama lijkt niet te overzien met zoveel mensen in de straten en zoveel brandbare producten in de schappen.
Afgelopen vrijdag was het zover. Er was brand uitgebroken in kantoorboekhandel Caçula in de Rua Buenos Aires en wegens de vele brandbare waar in de winkel had de brandweer veel moeite om de brand te kunnen blussen. In totaal werden er negen winkels en een parkeerterrein in de as gelegd. Tot grote spijt van de winkeliersvereniging moesten zo'n 100 winkels op zaterdag noodgedwongen hun deuren voor het publiek gesloten houden. Een commerciële ramp voor de getroffenen, want de zaterdag voor Pasen wordt gezien als een van de topdagen van het jaar.
Er vielen naar het zich laat aanzien geen persoonlijke slachtoffers omdat de brand 's avonds na sluitingstijd was ontstaan. (De autoriteiten sluiten een criminele aanslag niet uit omdat vlak voor de brand twee mannen volgens getuigen zich opvallend voor de winkel heen en weer bewogen hadden.)
"Saara" is het Portugese woord voor Sahara en de herkomst van veel van de winkeliers is dan ook onmiskenbaar oriëntaals, wat in Latijns-Amerika vooral mensen met Syrisch-Libanese wortels betekend. De winkeliers staan er op voor dat in dit gedeelte van de wereld moslims en joden al decennialang vreedzaam zij aan zij leven en geld verdienen. De buurt kwam als handelscentrum in het begin van de twintigste eeuw tot stand nadat veel handelaren van islamitische, joodse en christelijk-maronitische afkomst zich er vestigden. De Rua da Alfandêga kreeg in de volksmond dan ook snel de bijnaam Rua dos Turcos. Saara is ook de afkorting van Sociedade dos Amigos das Adjacências da Rua da Alfandêga. Deze vereniging stamt uit de jaren '60 toen het stadsbestuur van Rio de Janeiro het plan had opgevat om de wijk te ruimen om zo plaats te maken voor moderne hoogbouw.
demarcelaparaana.com
Terwijl ik door een van de straatjes liep schoot die angstige gedachte door me heen. Stel dat hier, in die wirwar van winkeltjes brand uitbreekt, wat dan? Een drama lijkt niet te overzien met zoveel mensen in de straten en zoveel brandbare producten in de schappen.
Afgelopen vrijdag was het zover. Er was brand uitgebroken in kantoorboekhandel Caçula in de Rua Buenos Aires en wegens de vele brandbare waar in de winkel had de brandweer veel moeite om de brand te kunnen blussen. In totaal werden er negen winkels en een parkeerterrein in de as gelegd. Tot grote spijt van de winkeliersvereniging moesten zo'n 100 winkels op zaterdag noodgedwongen hun deuren voor het publiek gesloten houden. Een commerciële ramp voor de getroffenen, want de zaterdag voor Pasen wordt gezien als een van de topdagen van het jaar.
Er vielen naar het zich laat aanzien geen persoonlijke slachtoffers omdat de brand 's avonds na sluitingstijd was ontstaan. (De autoriteiten sluiten een criminele aanslag niet uit omdat vlak voor de brand twee mannen volgens getuigen zich opvallend voor de winkel heen en weer bewogen hadden.)
Marcos Tristão/Agência O Globo
Dankzij de professionele inzet van de vier bataljons van de brandweer werd de brand ingedamd en daardoor 'slechts' fataal voor een tiental gebouwen en dat mag een wonder heten in de kashba van Rio.
zaterdag 30 maart 2013
Serro, een cidade mineira
Serro, met ruim 20.000 inwoners zomaar een Braziliaanse gemeente in het binnenland van de deelstaat Minas Gerais. Het ligt zo'n 230 kilometer van de hoofdstad Belo Horizonte. In de koloniale tijd was Serro een vooraanstaande stad, groot geworden door de goudwinning. Het geldt heden ten dage als een van de vele toeristische trekpleisters van de deelstaat.
Belo Monte, Tapajós e.v.a.
De strijd tegen de Belo Monte-stuwdam in de Xingu-rivier is nog niet beslist maar men moet van wel zeer optimistische huize komen om de bouw van de waterkrachtcentrale, in haar omvang de derde van de wereld, als een omkeerbaar proces te beschouwen. Het gevecht lijkt nog grotendeels voor de rechter plaats te vinden, terwijl de daadwerkelijke bouw met horten en stoten haar voortgang vindt. Men kan eenvoudig niet meer terug. De politiek van voldongen feiten, zoals zo vaak door Braziliaanse machthebbers gehanteerd, lijkt ook dit keer weer aan het langste einde te zullen trekken. De strijd tegen de dam is dan ook nog louter symbolisch te noemen en dan met name tegen de ambitieuze plannen die de beleidsmakers in de hoofdstad Brasília voor het toekomstige Amazone-gebied in petto hebben.
Ik had vorig jaar in Brasília een gesprek met de politieke lobbyist van het onderzoeksinstituut Inesc waarbij de geruchten, die ik met name binnen de kring van inheemse ngo's had opgepikt, bewaarheid leken te worden. Hij toonde mij een rapport waarin het zwart op wit stond: de Braziliaanse federale regering heeft de ambitie om in het kader van PAC-II (een federaal stimuleringsprogramma van de huidige PT-regering van presidente Dilma Rousseff) vanaf 2012 zo'n ruim 27 waterkrachtcentrales in het toch al zo kwetsbare Amazônia te gaan bouwen. Zie: http://www.inesc.org.br/noticias/noticias-do-inesc/2012/julho/impactos-socioambientais-na-corrida-por-megawatts-na-regiao
Daarnaast zouden er nog andere tekentafelplannen zijn om dat aantal tot 2050 nog verder uit te gaan breiden. Variërend in grootte zouden ze het hele gebied gaan bestrijken. Volgens mijn gesprekspartner van Inesc een geheel overbodige en onnodige exercitie. Brazilië zou met deze plannen juist met een enorm overschot aan energie komen te zitten. Het enige doel lijkt dan ook dat de federale regering met de export van de economisch (en daardoor ecologisch) overbodige opgewekte stroom de staatskas wil gaan spekken.
Diezelfde federale overheid is er zich terdege van bewust dat dit ten koste zal gaan van het leefgebied van de vele bevolkingsgroepen die zich in de loop der eeuwen in het stroomgebied van de grote rivieren gevestigd hebben. Want dat heeft de aanleg van de Belo Monte en andere waterkrachtprojecten zoals in de Rio Madeira weer eens pijnlijk duidelijk gemaakt. Deze megalomane ambitie wekt verzet op, nationaal en internationaal, van mensenrechten- en milieubewegingen, van de inheemse bewoners tot aan progressieve studenten in de grote Braziliaanse steden. Vooral als men zich niet aan de spelregels wenst te houden of deze zo weet te manipuleren dat er voortdurend voldongen feiten kunnen worden gecreëerd.
Natuurlijk heeft de Braziliaanse staat het soevereine recht om gebruikmakend van haar enorme natuurlijke rijkdommen in de toenemende interne vraag naar energie te voorzien op een manier zoals zij dat wil, maar er gelden nu eenmaal internationale regels, waar Brazilië zich aan heeft gecommiteerd en waaraan zij zich dan ook dient te houden. Naast de vele VN-mensenrechtenverdragen die bij dergelijke projecten ook door de Braziliaanse stakeholders in aanmerking dienen te worden genomen geldt vooral conventie 169 van de ILO (International Labour Organization) in dit soort zaken als een uiterst belangrijk verdrag, omdat dit de enige internationale conventie is waarin de rechten van inheemse volkeren expliciet zijn vastgelegd. Brazilië heeft dit verdrag in de eerste jaren van deze eeuw ondertekend en geratificeerd.
In het zaak van Belo Monte is er veel misgegaan in de naleving van deze conventie. Belanghebbenden zijn niet of onvoldoende geconsulteerd waardoor sommige vergunningen voortdurend door het federale OM en (inheemse) pressiegroepen voor de rechter worden aangevochten. Hierdoor komt de bouw vaak een paar maanden stil te liggen, waarna ze na een uitspraak van weer een hogere rechter toch doorgang vinden. In deze juridische draaimolen staat de tijd niet stil en vordert de bouw met trage schreden. Het voldongen feit is geschapen.
Het volgende probleemproject dient zich alweer aan. Begin deze week stuurde de federale overheid speciale politietroepen van de Força Nacional naar het stroomgebied van de rivier Tapajós, die net als de Xingu eveneens grotendeels in de deelstaat Pará is gelegen. Deze manschappen zijn er om de onderzoeksteams bestaande uit biologen, bosbouwingenieurs en -technici te beschermen bij het in kaart brengen van de mogelijkheden voor de bouw van een nieuwe dam. Er wordt gevreesd voor gewelddadige acties van met name leden van het door de bouw van de dam bedreigde inheemse Munduruku-volk tegen het onderzoek, dat in handen is van het machtige staatselectriciteitsbedrijf Eletrobrás. Tot op heden zijn zij nog niet conform ILO-169 geconsulteerd, zo melden zowel het federale OM als de inheemse belangenvertegenwoordiger van de rooms-katholieke kerk, de CIMI (Conselho Indigenista Missionário).
Het spel begint weer van voren af aan. Het OM eist het vertrek van de politiemanschappen omdat deze hele operatie illegaal zou zijn en omdat een eerdere soortgelijke inzet van de federale politie in de regio ter bescherming van de inheemse bevolking tegen illegale goudzoekers in 2012 had geleid tot de noodlottige dood van Adenilson Kirixi Munduruku. Een incident die de verhoudingen tussen de politie en de Munduruku er niet echt beter op maakte. De overheid zegt nog steeds het beste voor te hebben met lokale bevolking en wil de bestaande politietroepen daarom juist handhaven. De draaimolen komt op gang en onderwijl staat de tijd niet stil. De onderzoekers van Eletrobrás doen gestaag hun werk.
Ik had vorig jaar in Brasília een gesprek met de politieke lobbyist van het onderzoeksinstituut Inesc waarbij de geruchten, die ik met name binnen de kring van inheemse ngo's had opgepikt, bewaarheid leken te worden. Hij toonde mij een rapport waarin het zwart op wit stond: de Braziliaanse federale regering heeft de ambitie om in het kader van PAC-II (een federaal stimuleringsprogramma van de huidige PT-regering van presidente Dilma Rousseff) vanaf 2012 zo'n ruim 27 waterkrachtcentrales in het toch al zo kwetsbare Amazônia te gaan bouwen. Zie: http://www.inesc.org.br/noticias/noticias-do-inesc/2012/julho/impactos-socioambientais-na-corrida-por-megawatts-na-regiao
Daarnaast zouden er nog andere tekentafelplannen zijn om dat aantal tot 2050 nog verder uit te gaan breiden. Variërend in grootte zouden ze het hele gebied gaan bestrijken. Volgens mijn gesprekspartner van Inesc een geheel overbodige en onnodige exercitie. Brazilië zou met deze plannen juist met een enorm overschot aan energie komen te zitten. Het enige doel lijkt dan ook dat de federale regering met de export van de economisch (en daardoor ecologisch) overbodige opgewekte stroom de staatskas wil gaan spekken.
Diezelfde federale overheid is er zich terdege van bewust dat dit ten koste zal gaan van het leefgebied van de vele bevolkingsgroepen die zich in de loop der eeuwen in het stroomgebied van de grote rivieren gevestigd hebben. Want dat heeft de aanleg van de Belo Monte en andere waterkrachtprojecten zoals in de Rio Madeira weer eens pijnlijk duidelijk gemaakt. Deze megalomane ambitie wekt verzet op, nationaal en internationaal, van mensenrechten- en milieubewegingen, van de inheemse bewoners tot aan progressieve studenten in de grote Braziliaanse steden. Vooral als men zich niet aan de spelregels wenst te houden of deze zo weet te manipuleren dat er voortdurend voldongen feiten kunnen worden gecreëerd.
Natuurlijk heeft de Braziliaanse staat het soevereine recht om gebruikmakend van haar enorme natuurlijke rijkdommen in de toenemende interne vraag naar energie te voorzien op een manier zoals zij dat wil, maar er gelden nu eenmaal internationale regels, waar Brazilië zich aan heeft gecommiteerd en waaraan zij zich dan ook dient te houden. Naast de vele VN-mensenrechtenverdragen die bij dergelijke projecten ook door de Braziliaanse stakeholders in aanmerking dienen te worden genomen geldt vooral conventie 169 van de ILO (International Labour Organization) in dit soort zaken als een uiterst belangrijk verdrag, omdat dit de enige internationale conventie is waarin de rechten van inheemse volkeren expliciet zijn vastgelegd. Brazilië heeft dit verdrag in de eerste jaren van deze eeuw ondertekend en geratificeerd.
In het zaak van Belo Monte is er veel misgegaan in de naleving van deze conventie. Belanghebbenden zijn niet of onvoldoende geconsulteerd waardoor sommige vergunningen voortdurend door het federale OM en (inheemse) pressiegroepen voor de rechter worden aangevochten. Hierdoor komt de bouw vaak een paar maanden stil te liggen, waarna ze na een uitspraak van weer een hogere rechter toch doorgang vinden. In deze juridische draaimolen staat de tijd niet stil en vordert de bouw met trage schreden. Het voldongen feit is geschapen.
Het volgende probleemproject dient zich alweer aan. Begin deze week stuurde de federale overheid speciale politietroepen van de Força Nacional naar het stroomgebied van de rivier Tapajós, die net als de Xingu eveneens grotendeels in de deelstaat Pará is gelegen. Deze manschappen zijn er om de onderzoeksteams bestaande uit biologen, bosbouwingenieurs en -technici te beschermen bij het in kaart brengen van de mogelijkheden voor de bouw van een nieuwe dam. Er wordt gevreesd voor gewelddadige acties van met name leden van het door de bouw van de dam bedreigde inheemse Munduruku-volk tegen het onderzoek, dat in handen is van het machtige staatselectriciteitsbedrijf Eletrobrás. Tot op heden zijn zij nog niet conform ILO-169 geconsulteerd, zo melden zowel het federale OM als de inheemse belangenvertegenwoordiger van de rooms-katholieke kerk, de CIMI (Conselho Indigenista Missionário).
Telma Monteiro
Het spel begint weer van voren af aan. Het OM eist het vertrek van de politiemanschappen omdat deze hele operatie illegaal zou zijn en omdat een eerdere soortgelijke inzet van de federale politie in de regio ter bescherming van de inheemse bevolking tegen illegale goudzoekers in 2012 had geleid tot de noodlottige dood van Adenilson Kirixi Munduruku. Een incident die de verhoudingen tussen de politie en de Munduruku er niet echt beter op maakte. De overheid zegt nog steeds het beste voor te hebben met lokale bevolking en wil de bestaande politietroepen daarom juist handhaven. De draaimolen komt op gang en onderwijl staat de tijd niet stil. De onderzoekers van Eletrobrás doen gestaag hun werk.
vrijdag 29 maart 2013
Lollapalooza 2013
Dit is zo'n weekend dat ik weer in Brazilië wil zijn. In São Paulo dit keer, waar voor de tweede maal het Lollapalooza-rockfestival plaats. Deze paulista tegenhanger van het inmiddels tot een exportproduct uitgegroeid Rock in Rio trekt grote namen uit de hedendaagse internationale en Braziliaanse rockscene. Dit jaar staan o.a. Pearl Jam, Franz Ferdinand, The Killers, Black Keys, Kaiser Chiefs en Queens of the Stone Age op de planken. Maar het festival is ook een nationaal feestje voor de Braziliaanse rockscene met dit jaar als hoogtepunt een optreden van Planet Hemp. Nou vind ik het niveau van het merendeel van de Braziliaanse rockbands niet bijster hoog (uitzonderingen Planet Hemp, Forgotten Boys, The Johnny Nit Circus en vooruit de Vespas Mandarinas) en maar zo nu en dan word ik verrast door de vrolijke onbevangenheid waarmee er gespeeld wordt, zoals door het bandje Vivendo do Ócio uit de deelstaat Bahia. Ook zij spelen op Lollapalooza en namen twee jaar geleden de onderstaande videoclip in Amsterdam op.
Continua
Mensenrechten: de eerste grote clash binnen de mensenrechtencommissie van het Huis van Afgevaardigden staat voor de deur. De nieuwe en zeer omstreden voorzitter van de commissie (Marco Feliciano van de PSC/SP) heeft zijn evangelische bondgenoot Pastor Eurico (PSB/PE) benoemd tot begeleider (relator) van het door de linkse PSOL ingediend wetsvoorstel ter legalisering van de prostitutie. Indiener van het voorstel, dat in grote lijnen overeenkomt met de huidige situatie in ons land, is Jean Wyllys. Hij is een vooraanstaand LGBT-activist uit Rio de Janeiro en heeft zich de afgelopen weken opgeworpen als een van de meest vooraanstaande woordvoerders van het parlementaire verzet tegen de benoeming van Feliciano. De aanstelling van Pastor Eurico wordt alom gezien als een openlijke provocatie van de nieuwe voorzitter, die enkele dagen geleden aangaf nooit uit zichzelf te zullen terugtreden.
PSDB: Geraldo Alckmin lijkt zijn bezwaar tegen een partijvoorzitterschap van Aécio Neves,de mogelijke PSDB-presidentskandidaat in 2014, te hebben opgegeven. Hij heeft vandaag gezegd dat Aécio op dit moment de beste man voor deze rol binnen de partij is, een wending van 180 graden met zijn eerdere stellingname voor het grote partijcongres komende mei in São Paulo. De andere PSDB-mastodont uit São Paulo José Serra lijkt van geen wijken te weten en stelt zichzelf kandidaat voor het partijvoorzitterschap en dreigt bij afwijzing de partij zelfs te gaan inruilen voor een lidmaatschap van de centrum-rechtse PPS.
Mensenrechten: een werkgroep van de Verenigde Naties kwam vandaag met een vernietigend eindrapport omtrent het strafregime in Brazilië. De VN-Werkgroep tegen Arbitraire Detentie wees op het gegeven dat Brazilië een buitenproportionele gevangenispopulatie kent, weinig gebruik maakt van alternatieve manier van straffen en dat een groot deel van de gedetineerden zonder enige vorm van veroordeling door een rechter in een gevangenis zit. Deze laatste groep zou maar liefst 40% van de gedetineerden betreffen, in totaal zo'n 217.000 personen. Dit zijn personen die in voorarrest zitten, maar die volgens geldend internationaal recht in afwachting van hun rechtszaak niet in een gesloten gevangenis mogen verblijven.
Arbeidsrechten: iedere Braziliaan of in Brazilië woonachtige buitenlander die het zich kan permitteren laat zijn huis schoonhouden door een huishoudster, een 'doméstica'. Op dit moment zijn er naar schatting zo'n zeven miljoen vrouwen in deze sector werkzaam. Tot voor kort een vrij beroep want de huidige linkse PT-regering is met een grondwetswijziging gekomen om ook deze beroepsgroep de wettelijke bescherming via een normaal arbeidscontract te bieden. Dat gaat betekenen dat overuren voortaan uitbetaald zullen worden, dat de maximale werkweek 44 uur zal zijn, dat er een zekere mate van ontslagbescherming bestaat en dat er sociale lasten door de werkgever worden afgedragen. De werkgevers morren, want de kosten zullen hierdoor navenant toenemen. Zij lijken binnen het regering-Dilma gesteund te worden door kabinetsleden die stellen dat er water bij de wijn moet worden gedaan.
Mensenrechten: presidente Dilma Rousseff heeft haar ongenoegen geuit over de methodiek en vooral de publieke impact die de Nationale Waarheidscommissie bewerkstelligd. Ruim een jaar geleden werd de commissie, die bestaat uit vooraanstaande Braziliaanse wetenschappers en intellectuelen, door haar geïnstalleerd om de mensenrechtenschendingen gedurende met name de laatste militaire dictaturen (1964-1985) in kaart te brengen, maar het zint haar niet dat er meer in de publieke opinie gescoord wordt. Dilma zou graag zien dat ook de nabestaanden van de slachtoffers persoonlijk in het openbaar hun beklag doen teneinde een in haar ogen noodzakelijke nationale catharsis mogelijk te maken. De slachtoffers moeten in haar ogen de pijn er in het openbaar uit kunnen huilen en zo de kwade geesten uit het verleden verdrijven. De commissie ziet een dergelijke mogelijke emotionele ontlading van de nabestaanden helemaal niet zitten en wil zich in alle rust op de feiten concentreren.
PSDB: Geraldo Alckmin lijkt zijn bezwaar tegen een partijvoorzitterschap van Aécio Neves,de mogelijke PSDB-presidentskandidaat in 2014, te hebben opgegeven. Hij heeft vandaag gezegd dat Aécio op dit moment de beste man voor deze rol binnen de partij is, een wending van 180 graden met zijn eerdere stellingname voor het grote partijcongres komende mei in São Paulo. De andere PSDB-mastodont uit São Paulo José Serra lijkt van geen wijken te weten en stelt zichzelf kandidaat voor het partijvoorzitterschap en dreigt bij afwijzing de partij zelfs te gaan inruilen voor een lidmaatschap van de centrum-rechtse PPS.
Mensenrechten: een werkgroep van de Verenigde Naties kwam vandaag met een vernietigend eindrapport omtrent het strafregime in Brazilië. De VN-Werkgroep tegen Arbitraire Detentie wees op het gegeven dat Brazilië een buitenproportionele gevangenispopulatie kent, weinig gebruik maakt van alternatieve manier van straffen en dat een groot deel van de gedetineerden zonder enige vorm van veroordeling door een rechter in een gevangenis zit. Deze laatste groep zou maar liefst 40% van de gedetineerden betreffen, in totaal zo'n 217.000 personen. Dit zijn personen die in voorarrest zitten, maar die volgens geldend internationaal recht in afwachting van hun rechtszaak niet in een gesloten gevangenis mogen verblijven.
Arbeidsrechten: iedere Braziliaan of in Brazilië woonachtige buitenlander die het zich kan permitteren laat zijn huis schoonhouden door een huishoudster, een 'doméstica'. Op dit moment zijn er naar schatting zo'n zeven miljoen vrouwen in deze sector werkzaam. Tot voor kort een vrij beroep want de huidige linkse PT-regering is met een grondwetswijziging gekomen om ook deze beroepsgroep de wettelijke bescherming via een normaal arbeidscontract te bieden. Dat gaat betekenen dat overuren voortaan uitbetaald zullen worden, dat de maximale werkweek 44 uur zal zijn, dat er een zekere mate van ontslagbescherming bestaat en dat er sociale lasten door de werkgever worden afgedragen. De werkgevers morren, want de kosten zullen hierdoor navenant toenemen. Zij lijken binnen het regering-Dilma gesteund te worden door kabinetsleden die stellen dat er water bij de wijn moet worden gedaan.
Mensenrechten: presidente Dilma Rousseff heeft haar ongenoegen geuit over de methodiek en vooral de publieke impact die de Nationale Waarheidscommissie bewerkstelligd. Ruim een jaar geleden werd de commissie, die bestaat uit vooraanstaande Braziliaanse wetenschappers en intellectuelen, door haar geïnstalleerd om de mensenrechtenschendingen gedurende met name de laatste militaire dictaturen (1964-1985) in kaart te brengen, maar het zint haar niet dat er meer in de publieke opinie gescoord wordt. Dilma zou graag zien dat ook de nabestaanden van de slachtoffers persoonlijk in het openbaar hun beklag doen teneinde een in haar ogen noodzakelijke nationale catharsis mogelijk te maken. De slachtoffers moeten in haar ogen de pijn er in het openbaar uit kunnen huilen en zo de kwade geesten uit het verleden verdrijven. De commissie ziet een dergelijke mogelijke emotionele ontlading van de nabestaanden helemaal niet zitten en wil zich in alle rust op de feiten concentreren.
Abonneren op:
Posts (Atom)