Geen inspiratie vandaag om een blog te schrijven. Het is vijf uur tijdsverschil met Rio de Janeiro. Mijn saudade is zo hardnekkig dat ik, anderhalve maand later, elke keer als ik in Nederland op de klok kijk automatisch vijf uur terugreken. Boa noite cidade maravilhosa, voltarei sempre!
zondag 23 september 2012
zaterdag 22 september 2012
Verkiezingskoorts in Belô
Nog twee weken te gaan en dan trekken de Brazilianen naar de stembus om een burgemeester en een gemeenteraad te kiezen. De campagnes van de verschillende kandidaten draaien op volle stoom. Nu gaat het er echt om spannen. Ook al lijkt het ook in Belo Horizonte, de derde stad van het land en hoofdstad van de belangrijke deelstaat Minas Gerais, op een overwinning in de eerste ronde van de zittende burgemeester aan te gaan komen.
De inwoners van Belô, zoals de stad in de volksmond genoemd wordt, lijken het niet op een tweegevecht tussen de zittende burgemeester Marcio Lacerda (PSB) en zijn belangrijkste rivaal Patrus Ananias (PT) aan te laten komen wie het gemeentehuis aan de Avenida Afonso Pena (foto) voor de komende vier jaar mag betrekken. In de peilingen bungelt Lacerda zo rond de 50% (genoeg voor directe herverkiezing), terwijl oud-burgemeester Ananias (1993-1996) op 30% lijkt uit te gaan komen. De politieke opponenten van Lacerda verwijten hem dan ook een houding van "já ganhou"("Ik heb toch al gewonnen"), een strategie van de PSB die het debat doodslaat, maar genoeg lijkt te zijn voor de overwinning.
Deze electorale insteek van de PSB is niet verbazingwekkend. De aanloop naar deze verkiezingen had partijpolitiek gezien veel voeten in aarde. Lacerda werd in 2008 gekozen met ondersteuning van de PT én de PSDB. (Toendertijd een unicum in Brazilië, omdat de petistas en de tucanos (de volknaam voor de PSDB) op nationaal niveau elkaars eeuwige politieke opponenten zijn. In de deelstaat São Paulo bijvoorbeeld strijden ze tegen elkaar op leven en dood.) En juist die coalitie PSB-PT-PSDB lijkt de petistas vleugellam te maken. Lacerda's beleid heeft de stad veel voordeel opgeleverd en wordt door de inwoners van de stad gewaardeerd.
Dat de PT bij deze verkiezingen ervoor heeft gekozen met een eigen kandidaat te komen heeft dan ook veel met de nationale politiek te maken. In 2014 zijn er presidentsverkiezingen en zoals het er nu naar uitziet zullen de belangrijkste opponenten van de zittende PT-presidente Dilma Rousseff afkomstig zijn uit de partijen van de beide coalitiepartners in Belo Horizonte. Allereerst is daar Aécio Neves, een van de huidige senatoren van de deelstaat Minas Gerais en dé kandidaat van de PSDB. Kleinzoon van Tancredo Neves, het kopstuk van de transitieperiode na het herstel van de democratie in Brazilië in 1985, die jammerlijk enkele dagen voor zijn inauguratie als president van het land in dat jaar door een hartstilstand overleed. Aécio was een populaire gouverneur van de deelstaat en lijkt binnen de PSDB de enige die het op dit moment Dilma lastig kan maken. Daarnaast is de PSB van Marcio Lacerda de partij van de huidige gouverneur van de deelstaat Pernambuco, Eduardo Campos. Door zijn jeugdige voorkomen is de nationale voorzitter van deze partij een onverwachtse derde in de strijd om dat presidentschap. Het is de PT er daarom electoraal alles aan gelegen om afstand te nemen van het succes van Lacerda en zijn aanvankelijke coalitie in Belo Horizonte.
De inwoners van Belô, zoals de stad in de volksmond genoemd wordt, lijken het niet op een tweegevecht tussen de zittende burgemeester Marcio Lacerda (PSB) en zijn belangrijkste rivaal Patrus Ananias (PT) aan te laten komen wie het gemeentehuis aan de Avenida Afonso Pena (foto) voor de komende vier jaar mag betrekken. In de peilingen bungelt Lacerda zo rond de 50% (genoeg voor directe herverkiezing), terwijl oud-burgemeester Ananias (1993-1996) op 30% lijkt uit te gaan komen. De politieke opponenten van Lacerda verwijten hem dan ook een houding van "já ganhou"("Ik heb toch al gewonnen"), een strategie van de PSB die het debat doodslaat, maar genoeg lijkt te zijn voor de overwinning.
Deze electorale insteek van de PSB is niet verbazingwekkend. De aanloop naar deze verkiezingen had partijpolitiek gezien veel voeten in aarde. Lacerda werd in 2008 gekozen met ondersteuning van de PT én de PSDB. (Toendertijd een unicum in Brazilië, omdat de petistas en de tucanos (de volknaam voor de PSDB) op nationaal niveau elkaars eeuwige politieke opponenten zijn. In de deelstaat São Paulo bijvoorbeeld strijden ze tegen elkaar op leven en dood.) En juist die coalitie PSB-PT-PSDB lijkt de petistas vleugellam te maken. Lacerda's beleid heeft de stad veel voordeel opgeleverd en wordt door de inwoners van de stad gewaardeerd.
Dat de PT bij deze verkiezingen ervoor heeft gekozen met een eigen kandidaat te komen heeft dan ook veel met de nationale politiek te maken. In 2014 zijn er presidentsverkiezingen en zoals het er nu naar uitziet zullen de belangrijkste opponenten van de zittende PT-presidente Dilma Rousseff afkomstig zijn uit de partijen van de beide coalitiepartners in Belo Horizonte. Allereerst is daar Aécio Neves, een van de huidige senatoren van de deelstaat Minas Gerais en dé kandidaat van de PSDB. Kleinzoon van Tancredo Neves, het kopstuk van de transitieperiode na het herstel van de democratie in Brazilië in 1985, die jammerlijk enkele dagen voor zijn inauguratie als president van het land in dat jaar door een hartstilstand overleed. Aécio was een populaire gouverneur van de deelstaat en lijkt binnen de PSDB de enige die het op dit moment Dilma lastig kan maken. Daarnaast is de PSB van Marcio Lacerda de partij van de huidige gouverneur van de deelstaat Pernambuco, Eduardo Campos. Door zijn jeugdige voorkomen is de nationale voorzitter van deze partij een onverwachtse derde in de strijd om dat presidentschap. Het is de PT er daarom electoraal alles aan gelegen om afstand te nemen van het succes van Lacerda en zijn aanvankelijke coalitie in Belo Horizonte.
donderdag 20 september 2012
Clowneske vertoning
De Braziliaanse inzending voor de Oscars 2013 is de speelfilm 'O Palhaço' (De Clown) van regisseur, scenarist en hoofdrolspeler Selton Mello geworden. Het is het verhaal van een vader en een zoon die beide als clown in een circus in het Braziliaanse binnenland van Minas Gerais werken en waarbij de zoon (Pangare/Benjamin) uiteindelijk besluit een andere weg te kiezen. Op zoek naar vaste grond en de ideale vrouw. Een ouderwets vader-zoondrama gaat in Los Angeles proberen wat geen andere film van Braziliaanse makelij ooit is gelukt, het gouden beeldje voor de Beste Buitenlandse Film in de wacht slepen.
Het kwam in het verleden viermaal eerder tot een nominatie voor de Beste Buitenlandse Film: 'O Pagador de Promessas' van Anselmo Duarte (1963), 'O Quatrilho' van Fábio Barreto (1996), 'O Que É Isso Companheiro' van Bruno Barreto en natuurlijk 'Central do Brasil' van Walter Salles, de film die het in 1999 op het laatst moest afleggen tegen Robert Benigni's kaskraker 'La Vita É Bela'.
Maar of 'O Palhaço' een kans zal maken valt ernstig te betwijfelen. De selectiecommissie van acht prominente mensen uit de Braziliaanse filmindustrie had de, naar eigen zeggen, zware taak uit vijftien films te kiezen, waaronder 'Xingu' van Caio Hamburger en 'A Beira do Caminho' van Breno Silveira, twee zwaargewichten die al eerder in het Dolby Theatre in Hollywood een film van hun hand in de competitie hebben gehad. Hamburger in 2007 en Silveira in 2005.
De trailer van Mello's film belooft een kleurrijk geheel, onderhoudend en vol humor. Een soort Braziliaanse versie van de spectaculaire, soms absurdistische zigeunerfilms van de Servische filmmaker Emir Kusturica. Maar wat we krijgen te zien is een saaie en vervelende film met veel onderbroekenlol over scheten en dergelijke grappenmakerij. De fotografie is mooi, maar de inhoud is nietszeggend.
Helaas, geen Oscar voor Brazilië volgend jaar. Daarvoor is de concurrentie met 'Después de Lucia' van de Mexicaanse regisseur Michel Franco en de Franse inzending 'Intouchables' van Eric Toledano en Olivier Nakache (mijn persoonlijke favoriet) ook te groot. Jammer, de bloeiende Braziliaanse filmwereld heeft er inmiddels lang genoeg op gewacht om het felbegeerde beeldje in de wacht te kunnen slepen.
Helaas, geen Oscar voor Brazilië volgend jaar. Daarvoor is de concurrentie met 'Después de Lucia' van de Mexicaanse regisseur Michel Franco en de Franse inzending 'Intouchables' van Eric Toledano en Olivier Nakache (mijn persoonlijke favoriet) ook te groot. Jammer, de bloeiende Braziliaanse filmwereld heeft er inmiddels lang genoeg op gewacht om het felbegeerde beeldje in de wacht te kunnen slepen.
dinsdag 18 september 2012
Titanenstrijd in Sampa
Nog ruim een halve maand te gaan, dan gaat Brazilië naar de stembus. Ditmaal voor de verkiezingen van de burgemeester en een nieuwe gemeenteraad. In een aantal steden lijkt de strijd al gestreden en maken de zittende burgemeesters een grote kans voor een tweede termijn te mogen aantreden (Rio de Janeiro, Goiânia). In andere grote gemeenten is het nog ongemeen spannend. In Porto Alegre zou een kandidate van de Partido Comunista do Brasil voor het eerst in deze stad de macht kunnen grijpen, in Belo Horizonte en Recife is er een tweestrijd tussen de socialistische Partido dos Trabalhadores en de zittende sociaaldemocraten van de PSB, de Partido Socialista Brasileira gaande. Maar de meeste ogen in Brazilië en daarbuiten blijven toch gericht op de verwikkelingen in de grootste en economisch belangrijkste stad van het land, São Paulo.
Daar vond gisteren het eerste grote televisiedebat plaats, georganiseerd door de kwaliteitskrant O Estado de São Paulo in samenwerking met TV Cultura en YouTube. De uitzending gaf duidelijk weer hoe de electorale kaarten in São Paulo op dit moment geschud zijn. Alles lijkt erop dat het tot een tweede ronde zal komen. Maar anders dan verwacht zal dat niet gaan tussen de socialisten van de PT en haar aartsrivaal in deze deelstaat de PSDB (Partido da Social Democracia Brasileira). Ditmaal staat de populistisch-rechtse Celso Russomanno van de PRB in de peilingen ferm op voorsprong en zal het in november opnemen tegen de winnaar van de eeuwige strijd tussen de twee traditionele kemphanen.
Dat was aan het verloop van het debat goed te merken. Russomanno leek er bijna niet toe te doen. Iedereen lijkt er vrede mee te hebben dat hij als eerste uit de stembus zal komen en dat het kruit tegen hem bespaard wordt voor de tweede ronde. Het werd dan ook een vilein debat tussen de kandidaten José Serra (PSDB) en de Lula-kandidaat van de PT, Fernando Haddad.
Serra, oud-minister van gezondheid onder president Fernando Henrique Cardoso/FHC, eerder burgemeester van de stad en voormalig gouverneur van de deelstaat São Paulo, verweet zijn opponent en diens partij de presidentiële inmenging in de electorale strijd (presidente Dilma Rousseff zou in de loop van de campagne een aantal voor Haddad electoraal zeer gunstige maatregelen hebben genomen) en de benoeming van de PT-ikoon Marta Suplicy tot federaal minister van Cultuur (waardoor zij werd gecompenseerd voor haar verlies in de strijd met Haddad om de PT-kandidatuur in São Paulo en zich zo zonder gezichtsverlies openlijk in de strijd kan mengen). Haddad op zijn beurt verweet de PSDB-kandidaat diens voortijdig vertrek als burgemeester om zich in 2006 in de strijd voor het presidentsschap te werpen.
Het moddergooien tussen de partijen verhulde wat deze verkiezingen gekenmerkt heeft, de algehele visieloosheid van de kandidaten. Anders dan in Rio de Janeiro, waar PSOL-kandidaat Marcelo Freixo zijn visie op een toekomstige stad tijdens de campagne laat meespelen en zo zittend burgemeester Eduardo Paes (PMDB) dwingt om enigszins met een visie te komen, is de electorale strijd in São Paulo ontaard in slagveld waarbij principes en idealen het hebben afgelegd tegen een botte machtstrijd tussen de eeuwige rivalen FHC/Serra en oud-president Lula.
Daar vond gisteren het eerste grote televisiedebat plaats, georganiseerd door de kwaliteitskrant O Estado de São Paulo in samenwerking met TV Cultura en YouTube. De uitzending gaf duidelijk weer hoe de electorale kaarten in São Paulo op dit moment geschud zijn. Alles lijkt erop dat het tot een tweede ronde zal komen. Maar anders dan verwacht zal dat niet gaan tussen de socialisten van de PT en haar aartsrivaal in deze deelstaat de PSDB (Partido da Social Democracia Brasileira). Ditmaal staat de populistisch-rechtse Celso Russomanno van de PRB in de peilingen ferm op voorsprong en zal het in november opnemen tegen de winnaar van de eeuwige strijd tussen de twee traditionele kemphanen.
Sergio Neves/AE
Dat was aan het verloop van het debat goed te merken. Russomanno leek er bijna niet toe te doen. Iedereen lijkt er vrede mee te hebben dat hij als eerste uit de stembus zal komen en dat het kruit tegen hem bespaard wordt voor de tweede ronde. Het werd dan ook een vilein debat tussen de kandidaten José Serra (PSDB) en de Lula-kandidaat van de PT, Fernando Haddad.
Serra, oud-minister van gezondheid onder president Fernando Henrique Cardoso/FHC, eerder burgemeester van de stad en voormalig gouverneur van de deelstaat São Paulo, verweet zijn opponent en diens partij de presidentiële inmenging in de electorale strijd (presidente Dilma Rousseff zou in de loop van de campagne een aantal voor Haddad electoraal zeer gunstige maatregelen hebben genomen) en de benoeming van de PT-ikoon Marta Suplicy tot federaal minister van Cultuur (waardoor zij werd gecompenseerd voor haar verlies in de strijd met Haddad om de PT-kandidatuur in São Paulo en zich zo zonder gezichtsverlies openlijk in de strijd kan mengen). Haddad op zijn beurt verweet de PSDB-kandidaat diens voortijdig vertrek als burgemeester om zich in 2006 in de strijd voor het presidentsschap te werpen.
Het moddergooien tussen de partijen verhulde wat deze verkiezingen gekenmerkt heeft, de algehele visieloosheid van de kandidaten. Anders dan in Rio de Janeiro, waar PSOL-kandidaat Marcelo Freixo zijn visie op een toekomstige stad tijdens de campagne laat meespelen en zo zittend burgemeester Eduardo Paes (PMDB) dwingt om enigszins met een visie te komen, is de electorale strijd in São Paulo ontaard in slagveld waarbij principes en idealen het hebben afgelegd tegen een botte machtstrijd tussen de eeuwige rivalen FHC/Serra en oud-president Lula.
Seu Jorge, ongepolijste diamant
Het werd die derde augustus een wel heel bijzondere noite de despedida (afscheidsavond) van Rio de Janeiro. Een vriendin en ik hadden afgesproken er een groots feest van te gaan maken. En, het moet gezegd, een feest werd het daar in Lapa! Ze had een verrassing in petto. Gaandeweg we de Arcos de Lapa naderden werd het me beetje bij beetje duidelijk dat ze geen grapje had gemaakt. Een concert van mijn grote Braziliaanse muzikale held Seu Jorge zou de opwarmer van de avond worden.
Seu Jorge. Mijn eerste kennismaking met hem was zijn rol als Mané Galinha in de speelfilm Cidade de Deus. De eerlijke buschauffeur die door de moord op zijn broer uitgroeit tot een van de grootste leiders van een van de drugsbendes van de comunidade. Een mooie, ranke man met een krachtig gezicht. (Jaren later zou ik hem weer op het witte doek zien, als Beirada, de leider van de gewelddadige gevangenisopstand in Tropa de Elite II).
Ondertussen had ik via de cd 'The Life Aquatic. Studio Sessions' ook zijn zangkunsten ontdekt. Een album waarin Seu, afkomstig uit Belford Roxo en die van kindsaf aan al zanger wilde worden, nummers van David Bowie van een nieuwe Portugese tekst voorzag en daarmee zijn eigen ziel en zaligheid kon blootleggen. Later volgden de albums 'Cru' en natuurlijk 'Músicas para Churrasco', maar toen was ik allang verkocht. Man, ik ben verliefd op die stem, een van ongepolijste schoonheid! Als iets de essentie van het leven voor mij verbeeldt dan zijn dat Seu Jorge's stem en diens aardse songs over lief en leed van een gewone jongen uit de Baixada Fluminense. Pois è, pois è.
Het werd nog laat die nacht. Het bier, de caipirinha's en goddelijke cachaças vloeiden rijkelijk bij de Bar de Cachaça aan de Mem de Sá. De stem van Seu Jorge zachtjes meedeinend in mijn hoofd. Mijn nacht kon niet meer stuk!
Het werd nog laat die nacht. Het bier, de caipirinha's en goddelijke cachaças vloeiden rijkelijk bij de Bar de Cachaça aan de Mem de Sá. De stem van Seu Jorge zachtjes meedeinend in mijn hoofd. Mijn nacht kon niet meer stuk!
maandag 17 september 2012
Oog van de naald
De nieuwste hit in crimineel Brazilië is op dit moment de sequestro relâmpago, vrij naar het Nederlands vertaald een roofontvoering. Bendes rijden met auto's door de straten van de stad op zoek naar potentiële slachtoffers, meestal gringo's of welgestelde Brazilianen. Het principe is simpel: je sleurt iemand al dan niet onder bedreiging van een vuurwapen uit een auto of van straat, gooit hem of haar in een (andere) auto, rijdt met hem of haar naar bank (of winkel) en trek diens creditcard zorgvuldig leeg.
Het is op dit moment een plaag. Je hoeft maar een van de vele Braziliaanse journaals te bekijken of er komt wel een gevalletje relâmpago langs. Waren het tot voor kort vooral de steden Rio de Janeiro en São Paulo die er last van ondervonden, nu schijnt er in het Federaal District, zeg maar de deelstaat rond de federale hoofdstad Brasília, zo'n golf van roofontvoeringen te bestaan dat men de Força Nacional te hulp heeft geroepen om het met geweld de kop in te kunnen drukken. Sinds een week houden deze speciale politie-eenheden alle uitvalswegen naar de buurdeelstaat Goiás met veel machtsvertoon in de gaten gehouden, want ook in Brasília geldt de onuitroeibare rechtse logica dat alle gevaar per definitie van buitenaf komt.
Ik ben terug van mijn verblijf in Brazilië. Veilig en wel, al had het weinig gescheeld.Ook tijdens dit verblijf was er dat ene moment dat ik het gevoel had dat ik door het oog van de naald ben gekropen.
Het is donderdagavond, een uur of zes in Brasília. Zoals in de tropen gebruikelijk is de zon dan al een uurtje onder. Na een dag lobbyen op het ministerie van Justitie brengt mijn partner mij per auto naar mijn woning in de Asa Sul, een van de vleugels van het vliegtuigontwerp dat deze in 1960 in gebruik genomen stad planologisch zo kenmerkt. 's Avonds gekenmerkt door een naargeestige eentonigheid. Alle flatgebouwen lijken op elkaar en doordat er nauwelijks mensen lopen hangt er direct een dreigende sfeer. Ik wordt bij de supermarkt afgezet en zeg tegen mijn Braziliaanse vrienden dat ik zij wel kunnen gaan. Omdat deze winkel achter mijn flat ligt lukt het mij wel om alleen thuis te komen. Ik doe mijn boodschap, stap de schuifdeur uit en jawel, de twijfel slaat toe. In deze donkere omstandigheden in een woonwijk in Brasília zo'n beetje het ergste wat je kan overkomen. Wat te doen? Een local vragen, natuurlijk. Wetende dat een Braziliaan je altijd de weg zal wijzen, ook al is het uit louter beleefdheid je te helpen de verkeerde, neem ik de gok. En de verkeerde dus. Na drie haltes op de uitvalsweg Via W Três Sul te hebben gelopen (donker, weinig mensen, geen taxi's en heel veel auto's) besluit ik een kroeg in te gaan, een biertje te drinken en in alle rust de ober naar de weg te vragen. En ja hoor, ik moet helemaal terug en nee, taxi's rijden dat voor hen korte ritje niet, maar weet wel weet de goede man mij te verzekeren, muito perigoso! (Erg gevaarlijk!)
En toen schoot het relaas van mijn Braziliaanse vriend daags daarvoor mij door het hoofd. Het verhaal met die twee beruchte woorden, "sequestro" en "relâmpago". Hij was er de week daarvoor slachtoffer van geworden. Men had hem van straat geplukt en op een afgelegen plek net buiten het centrum onder bedreiging van alles beroofd wat van waarde was.
Daar loop ik dus die avond in donker Brasília. Het ideale doelwit. Een gringo die door zijn bezoek aan het ministerie in witte hemdsmouwen en met alles op zak van waarde is over straat loopt. Creditcard, paspoort, laptop. Kortom, het was van mijn kant regelrechte uitlokking. Moe en met het verstand op nul ga ik op huis aan. Letterlijk het gevoel van de dood of de gladiolen. De adrenaline giert door mijn lichaam, mijn zintuigen op scherp om elk potentieel gevaar voor te kunnen zijn. Elke passerende auto houd ik in de gaten, net als elke zijstraat van deze uitvalsweg. Groepjes mannen ga ik uit de weg en bij het passeren van een steeg versnel ik mijn pas.
Ik kom uiteindelijk zonder kleerscheuren thuis, neem een Brahma of drie en ga slapen. Midden in de nacht word ik badend in het zweet wakker. De angst vliegt me naar de strot en ik denk aan mijn vier meiden in het verre Nederland. Oef, dat was toch weer eens het oog van de naald!
Het is op dit moment een plaag. Je hoeft maar een van de vele Braziliaanse journaals te bekijken of er komt wel een gevalletje relâmpago langs. Waren het tot voor kort vooral de steden Rio de Janeiro en São Paulo die er last van ondervonden, nu schijnt er in het Federaal District, zeg maar de deelstaat rond de federale hoofdstad Brasília, zo'n golf van roofontvoeringen te bestaan dat men de Força Nacional te hulp heeft geroepen om het met geweld de kop in te kunnen drukken. Sinds een week houden deze speciale politie-eenheden alle uitvalswegen naar de buurdeelstaat Goiás met veel machtsvertoon in de gaten gehouden, want ook in Brasília geldt de onuitroeibare rechtse logica dat alle gevaar per definitie van buitenaf komt.
Ik ben terug van mijn verblijf in Brazilië. Veilig en wel, al had het weinig gescheeld.Ook tijdens dit verblijf was er dat ene moment dat ik het gevoel had dat ik door het oog van de naald ben gekropen.
Het is donderdagavond, een uur of zes in Brasília. Zoals in de tropen gebruikelijk is de zon dan al een uurtje onder. Na een dag lobbyen op het ministerie van Justitie brengt mijn partner mij per auto naar mijn woning in de Asa Sul, een van de vleugels van het vliegtuigontwerp dat deze in 1960 in gebruik genomen stad planologisch zo kenmerkt. 's Avonds gekenmerkt door een naargeestige eentonigheid. Alle flatgebouwen lijken op elkaar en doordat er nauwelijks mensen lopen hangt er direct een dreigende sfeer. Ik wordt bij de supermarkt afgezet en zeg tegen mijn Braziliaanse vrienden dat ik zij wel kunnen gaan. Omdat deze winkel achter mijn flat ligt lukt het mij wel om alleen thuis te komen. Ik doe mijn boodschap, stap de schuifdeur uit en jawel, de twijfel slaat toe. In deze donkere omstandigheden in een woonwijk in Brasília zo'n beetje het ergste wat je kan overkomen. Wat te doen? Een local vragen, natuurlijk. Wetende dat een Braziliaan je altijd de weg zal wijzen, ook al is het uit louter beleefdheid je te helpen de verkeerde, neem ik de gok. En de verkeerde dus. Na drie haltes op de uitvalsweg Via W Três Sul te hebben gelopen (donker, weinig mensen, geen taxi's en heel veel auto's) besluit ik een kroeg in te gaan, een biertje te drinken en in alle rust de ober naar de weg te vragen. En ja hoor, ik moet helemaal terug en nee, taxi's rijden dat voor hen korte ritje niet, maar weet wel weet de goede man mij te verzekeren, muito perigoso! (Erg gevaarlijk!)
En toen schoot het relaas van mijn Braziliaanse vriend daags daarvoor mij door het hoofd. Het verhaal met die twee beruchte woorden, "sequestro" en "relâmpago". Hij was er de week daarvoor slachtoffer van geworden. Men had hem van straat geplukt en op een afgelegen plek net buiten het centrum onder bedreiging van alles beroofd wat van waarde was.
Daar loop ik dus die avond in donker Brasília. Het ideale doelwit. Een gringo die door zijn bezoek aan het ministerie in witte hemdsmouwen en met alles op zak van waarde is over straat loopt. Creditcard, paspoort, laptop. Kortom, het was van mijn kant regelrechte uitlokking. Moe en met het verstand op nul ga ik op huis aan. Letterlijk het gevoel van de dood of de gladiolen. De adrenaline giert door mijn lichaam, mijn zintuigen op scherp om elk potentieel gevaar voor te kunnen zijn. Elke passerende auto houd ik in de gaten, net als elke zijstraat van deze uitvalsweg. Groepjes mannen ga ik uit de weg en bij het passeren van een steeg versnel ik mijn pas.
Ik kom uiteindelijk zonder kleerscheuren thuis, neem een Brahma of drie en ga slapen. Midden in de nacht word ik badend in het zweet wakker. De angst vliegt me naar de strot en ik denk aan mijn vier meiden in het verre Nederland. Oef, dat was toch weer eens het oog van de naald!
vrijdag 13 juli 2012
Gilberto Gil - Aquele Abraço
Nog even en dan land ik in de 'cidade maravilhosa'. Voor drie weken even naar huis. Até logo, amigos e amigas!
Abonneren op:
Posts (Atom)

